Woorden voor Petra.

We hebben vandaag in de groep sopranen een lege stoel, met een foto en een bloem. Op die stoel had Petra moeten zitten.
Iemand van 47 jaar, die sterft, dat kan niet.
Zo iemand hoort op die stoel te zitten en met ons mee te zingen. Vandaag is ze met die lege stoel misschien wel nadrukkelijker aanwezig dan ooit eerder.
Want Petra was bescheiden, trad nooit zo op de voorgrond. Behalve toen die ene keer, toen ze een solo zong, al wel 5 jaar geleden: ze vond het zo eng, maar wat een schitterende stem kwam daar uitgevlogen, uit die bescheiden vrouw. Het flonkerde door het kerkje van Hoogland.
En al trad ze niet zo op de voorgrond, op de achtergrond liet ze zich van een heel constructieve kant zien. Ze liet het nooit zo merken, maar ze was altijd snel met vooruitdenken: moest er publiciteit geregeld worden in Vathorst, Petra had het al op de website van Vathorst gezet. Waren we begonnen aan een mooi nieuw stuk, de volgende dag had Petra al een link op Youtube gezet, en konden we het beluisteren. Ook in de tijd dat niemand ooit van youtube gehoord had. Petra heeft mij in elk geval Youtube leren kennen.
En voordat er een ledenpagina op onze website was, had Petra al een ‘google-groups’ groep voor OyC gemaakt. En iedereen maar worstelen om dat open te krijgen. Dit was in mei 2007. Tot halverwege 2008 heeft Petra tientallen van dit soort berichtjes het koor rondgestuurd, ik heb er mijn mailbox nog eens op na gekeken.
En toen stokte het.
Vanaf 2008 kwam ze met periodes wel en niet, de afgelopen zomer leek het weer wat beter te gaan, toen was ze er weer heel regelmatig. Wat heerlijk dat ze gewoon weer op die stoel kon gaan zitten, en zingen! En er bij onze zomeravond – in- de- regen concert in Randenbroek bij was. We hadden allemaal al gehoord dat het slechter ging met haar, en zagen het allemaal wel aankomen. Maar dit is toch wel snel, ineens. Je wenst niemand toe om te sterven op zijn 47e. Maar dat het toch snel is gekomen, en ook nog in haar slaap, om zo zacht te sterven, dat is goed.
Wij gaan nu zingen, maar gewoon zal het wel niet worden. En dat mag ook. We denken aan Petra, en we staan er bij stil hoe waardevol het is dat wij hier met elkaar kunnen zingen. Want wat zijn wij bevoorrecht, dat wij gewoon naar onze kooravond kunnen komen en kunnen zingen. En daarbij denken we natuurlijk ook aan koorleden, aan Bernadet, voor wie dat ook niet meer vanzelfsprekend is. Deze avond is Petra niet bij ons, maar zijn wij bij Petra.

Als je je deelneming wilt betuigen kan dat naar: Eric en Melanie Oude Engberink
Ubachsweg 59 3825 DA Amersfoort

 

On-Y-Chante